TEORIA ATRYBUCJI

Rodzice, którzy zachęcali swoje dzieci do brania na siebie nowych zadań i nagradzali za pomyślne wyniki, wyrabiali w nich potrzebę osiągnięć i chęć podejmowania ryzyka, a karzący za porażkę i nad­opiekuńczy rodzice wychowali dzieci o słabej motywacji osiągnięć. Założenie, że motywacja osiągnięć jest trwałym efektem przeżyć z wczesnego dziecińst­wa, znaczy, że nauczyciele nie mają co liczyć na zmianę chęci dziecka do nauki. Konkluzja ta doprowadziła Bernarda Weinera i jego współpracow­ników do opracowania w latach siedemdziesiątych teorii atrybucji, z której wynika inne wyjaśnienie dla motywacji osiągnięć. Teoria atrybucji stanowi zasadniczą reinterpretację teorii potrzeb i dyspozycji motywacyjnych; opiera się na założeniu, że to raczej sposób, w jaki ludzie spostrzegają i in­terpretują przyczyny swoich sukcesów lub porażek, stanowi główny wyznacznik motywacji osiągnięć, nie zaś utrwalone wczesne doświadczenia.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Cześć, mam na imię Ewelina i z zawodu zajmuję się nieruchomościami. Dlatego postanowiłam założyć ten blog, aby się z wami podzielić informacjami, które posiadam 🙂
© Wszelkie prawa zastrzeżone