Kategoria: Nauka uczenia się

KATEGORIE CZASU

Prowadzono badania nad tym, jak nauczyciel kieruje wykorzystywaniem przez uczniów czasu na lekcji i jak sam dzieli swój czas pomiędzy rozmaite obowiązki. W tym rozdziale zajmiemy się gospodarowaniem czasem przez nauczyciela na lekcji.Model Carrolla w podziwu godny sposób podejmuje kwestię

CZAS ZAJĘTY I WYKORZYSTANY

Czas zajęty, który uczeń rzeczywiście spędza, wykonując dane działa­nie lub zadanie. Czas zajęty mierzy się, dzieląc czynności ucznia na ukierun­kowane na zadanie i ukierunkowane na coś innego. Jeśli nauczyciel przy­dzielił czas na samodzielne rozwiązywanie przez uczniów problemu matema­tycznego i w

CZAS NIEZBĘDNY

Czas niezbędny danemu uczniowi do osiągnięcia założonego wyniku (do nauczenia się). Określa się go na podstawie indywidualnych uzdolnień ucznia.Jeżeli dokonać pomiaru czasu według kategorii, okaże się, że skraca się on w miarę przechodzenia od kategorii pierwszej do czwartej . Przypuśćmy,

PRZEZ GŁOŚNIK

Przez głośnik nadawano komunikaty, trzeba było też przeprowadzić zbiórkę pieniędzy, co zajęło następne 8 minut. Czas przydzielony wyniósł ostatecznie 23 minuty wobec 40 minut czasu planowanego. Obserwator zauważył następnie, że uczniowie byli podekscyto­wani. W trakcie pracy indywidualnej rozmawiali i bawili

CZAS A OSIĄGNIĘCIA

Tymczasem wielu uczniów potrzebowało rzeczy­wiście całych 40 minut, żeby opanować dany materiał. Można łatwo przewi­dzieć, że spora liczba uczniów nie zdołała opanować materiału w czasie tej lekcji. Nieprostsza byłaby sytuacja, w której nauczyciel określałby czas przy­dzielony, a uczniowie mieliby materiał

ILOŚĆ CZASU

Badania pokazały także, że ilość czasu przydzielona na tę samą partię materiału bywa bardzo różna u poszczególnych nauczycieli. Nawet w okrę­gach szkolnych, w których wszyscy nauczyciele byli obowiązani przeznaczać taki sam, określony przez władze okręgu czas na pewne przedmioty, różnice

KLASY OBJĘTE PROJEKTEM

Dzieci uczęszczające do klas objętych projektem zyskały zarówno intelektual- j me, jak i społecznie, jednak — jak wykazały badania — wiele z tego, co osiągnęły, straciły z chwilą podjęcia nauki w zwyczajnych klasach Roz­poczęto więc następny projekt — Dalszy Ciąg

PIENIĄDZE NA PROGRAMY

Skoro wydaje się tyle pieniędzy na te wszystkie programy, dobrze jest wiedzieć, czy się sprawdzają, a jeśli tak, to które najlepiej i jakie ich elementy  najbardziej podnoszą wyniki uczenia się. Drugim i trzecim pytaniem zajęli sie Stallings i Kaskowitz (1974).Badaniami

NAJWIĘKSZY ZYSK

Najwięcej zyskali uczniowie uczący się według programów kładących ? nacisk na strukturę uczenia się zasadniczych umiejętności, przeciętnie opusz­czali jednak więcej lekcji, a ich samoocena była niższa niż w przypadku i uczniów uczących się według innych programów. Z badań tych dowiedziano się

WAŻNA POZYCJA BADAŃ

Badania te zajmują szczególnie ważną pozycję w literaturze podejmującej problematykę czasu zajętego (czas, który uczeń spędza, wykonując daną czynność lub zajmując się danym zadaniem). Po pierwsze, zmienna czasu przestała być cechą wykrywaną tylko w eksperymentach laboratoryjnych i pozwalającą jedynie na