Kategoria: Nauka uczenia się

DOŚWIADCZENI NAUCZYCIELE

Doświadczeni nauczyciele inaczej i z innymi zamiarami podchodzą do planowania niż nauczyciele początkujący. Zależy im na wcześniejszym wpro­wadzenia układów czynności, by narzucić kierunek działaniom podczas lek­cji; wcześniej też planują warianty zmian, jakie mogą okazać się niezbędne | w czasie lekcji.

OBJĘCIE PLANOWANIEM

Planowanie obejmuje cykle dzienne, tygodniowe, miesięczne, roczne. W zależności od okresu planistycznego plany różnią się w szczegółach. Na plany dzienne oddziałuje to, co zdarzyło się wcześniej. Z drugiej strony plany dzienne wpływają na plany przyszłe. Planując, nauczyciel może pomagać sobie procedurami

WYRAŻONE CELE

Cele wyrażone w ogólniejszej formie komunikują ogólny zamiar nauczyciela i nie są tak precyzyjne jak cele operacyjne.Taksonomie pomagają klasyfikować rzeczy i ukazywać związki między nimi. Najpopularniejsza z będących w użyciu — taksonomia Blooma — dzieli cele na trzy zasadnicze dziedziny: poznawczą,

CZAS I PRZESTRZEŃ

Kierownicze funkcje nauczyciela obejmują dysponowanie składnikami środowiska dydaktycznego. Nad którymi z nich nauczyciel rzeczywiście spra­wuje kontrolę? Stanowe i okręgowe władze oświatowe czuwają nad celami \ kształcenia i programami, dyrektorzy decydują o składzie klasy, podręczniki wybiera kuratorium lub komitet stanowy. Meble

DYSPONOWANIE CZASEM

Dysponowanie czasem w klasie jest przedsięwzięciem ogromnie skom­plikowanym. Wymaga znajomości programu i zasad uczenia się; trzeba też * znać wszystkich swoich uczniów i opanować umiejętność gospodarowania czasem. Przede wszystkim zaś wymaga zdecydowania, by „przerobić” okreś­lone tematy programowe, i wiary, że

CZAS WAŻNY DLA KAŻDEGO

Czas jest tak samo ważny dla nauczyciela jak dla każdego, kto pracuje. Niektórzy myślą o czasie pracy jako o czymś, co trzeba przetrwać: „nie mogę już doczekać się końca!” W pewnych zawodach jednak najczęściej słychać narzekania na brak czasu i pragnienie:

ZAINTERESOWANIE CZASEM

Trwające do dziś zainteresowanie czasem w klasie szkolnej rozpoczęło się od opublikowania przez Johna B. Carrolla (1963) artykułu, w którym przed­stawił swój model szkolnego uczenia się. W modelu tym uczenie się („po­ziom osiągnięć”) jest funkcją pięciu czynników. Trzy z nich

JAKOŚĆ NAUCZANIA

Według Carrolla jakość nauczania zależy od jasnego i trafnego zaprezen­towania wymagań, od tego, jak wymagania ogólne zostały rozłożone na wymagania szczegółowe, jaką kolejność nadano wymaganiom szczegółowym i ile czasu przeznaczono na ich wypełnienie oraz w jakim stopniu uwzględ­niono potrzeby i

GOSPODAROWANIE PRZESTRZENIĄ

Wcale też nie jest łatwiej gospodarować przestrzenią. Rozważmy na przy­kład, jak nauczyciel mógłby poprowadzić dyskusję. Mógłby wraz z uczniami usiąść w kole, co pozwoliłoby wszystkim na równoprawny udział w dy­skusji. Mógłby, jak zwykle to się robi, posadzić uczniów w rzędach.

WŁADZA W KLASIE

Stosunki władzy w klasie są istotne z tego powodu, że od nich zależy, w jakim stopniu uczniowie czują się odpowiedzialni za treść kształcenia i na ile samodzielnie będą się uczyć. Rozmieszczenie uczniów, stolików, krzeseł nie tylko wpływa na ukształ­towanie się schematów